En jij zegt dat dichtbij veraf schijn,
dat zon regen is, en liefde overal,
als radioactiviteit over Europa na Tsjernobyl.
En ik zeg dat ik je respecteer.
Je antwoordt, vraagt me
te gaan en terug te komen,
ver maar altijd dicht bij jou.
En ik – ik knik, en lach, en groet,
en vraag de sterren mijn deken te zijn,
de spoorweg mijn bruid.
open up -
drops of acid
fleeting, beating, sweating,
daunting, flaunting|
a breath intoxicated, a new single
asphyxiation
the black hat René Magritte
buried in the smothering paint
drops of acid, of ink, of cognac,
on a glass of incense,
buried near time
is running on
falsetto
said the girl, pulling over
under the Christmas lights
what she always beat, read
in the light of the lighter
rhythmically tapping the beat
the bed, the bet
to an old Christmas song
covered in honey
licking it off, sensually,
orally asphyxiated,
arms around his neck,
cuddling for death
The light is a patch of yellow
Orange and vermillion and crimson spots
Vergeten in een verschoten lijst
Van lange bomen, grijstinten die jij
Aanraakt, speels, met de rug van je hand
Je lacht en duwt mij in het zand
Waar was je. Altijd hier. Je bent
Weggegaan en ik herkende je niet
Want je bent niet teruggekomen. Ik
Ben hier. Nee je bent niet je suis
Comme je suis. Niet meer.
De zwarte roos sprak hem toe, dansend
Over de tafel in het duistere café:
Niets is, en de ontlokene is alleen
In een staat van dépendence passionelle.
En jij, en ik noem een naam, bent mij
Nooit geweest. In een staat van verwarring
You pull away from me. You stammer,
Shy backwards vanishing into thin sunshine.
The light is a patch of yellow
Orange and vermillion and crimson spots
Vergeten in een verschoten lijst
Van lange bomen, grijstinten die jij
Aanraakt, speels, met de rug van je hand
Je lacht en duwt mij in het zand
Waar was je. Altijd hier. Je bent
Weggegaan en ik herkende je niet
Want je bent niet teruggekomen. Ik
Ben hier. Nee je bent niet je suis
Comme je suis. Niet meer.
De zwarte roos sprak hem toe, dansend
Over de tafel in het duistere café:
Niets is, en de ontlokene is alleen
In een staat van dépendence passionelle.
En jij, en ik noem een naam, bent mij
Nooit geweest. In een staat van verwarring
You pull away from me. You stammer,
Shy backwards vanishing into thin sunshine.
In the beginning, God created. God created to take away: heaven and earth to take away emptiness, light to take away darkness, animals and plants to take away uselessness, and man to take away loneliness and glorify him and his perfect creation. So speaks Genesis, the first book of the Torah, the beginning of what composes holy writings for billions of people; the book that accounts for beginnings in an attempt to explain the origin of nature.
However perfect, this Rousseauian natural condition in the Garden of Eden posed an inherent threat to its most intelligent inhabitants, and thus indirectly to all its blessed inhabitants. In its middle, God had placed a tree, allowing man to eat from all trees, consume all seeds – but the fruits of this single Tree of the Knowledge of Good and Evil. A temptation impossible to resist.
A perfect creation from the beginning, man was endowed with a will free to decide whether or not to honour God, as well as with the intelligence to make conscious decisions. Indeed, Adam and Eve had been created in the image of God, the original authentic being. Yet, they lived in a blissful ignorance. Unbeknown, inexperienced with all that has a negative connotation, existing in a vacuum of eternal happiness, man did not understand evil, like the inability of man to imagine a colour he has never seen. Their condition was that of satisfaction – for what could they possibly want? Adam nor Eve had anything to desire, for they had what it took to live and never die, they walked with God, and nothing they had had, had ever been taken from them.
If desire is nonetheless awakened in man, he, knowing the consequences of evil only intellectually, is already lost. It is very well possible that God told Adam and Eve death would follow upon eating from the tree – but how could they know what death entailed, what pain was, and sorrow, and knowledge? They could not, and when a speaking serpent, often explained to be an incarnation of Satan, told Eve the fruit would make them the likes of God, how could they resist? For God had knowledge, knowledge neither Adam and Eve, nor any of the animals possessed.
God’s forbidden knowledge should not be confused with scientific knowledge, with knowledge of the composition of the world. In no way does Genesis, apart from the account on Terra’s origins, touch upon the relevance of natural philosophy. Ethics, however, is the realm of knowledge first forbidden, then essential to human beings. For with the fall of man, two decisive factors in his innocence were changed. In the first place, he turned from a person focused on the glory of the Almighty, to a focus on survival and, after fulfilment of these basic premises, attainment of the further stages of Maslov’s pyramid. Intertwined with this first change is the second, namely that man, free before, now became determined by his purely egoistic inner drives that wired him for survival in a world that was hardly like the world before. Now animals, destined first to feed themselves on mere grass and leaves, became predators; now fire could not only warm, but also burn; water not only quench the thirst, but also drown; earth not only host trees and fruits, but turn into avalanches; and air not only provide oxygen to live, but turn into hurricanes. God withdrew his protection, and that is what made man wicked – the need to live, to live by all possible means, to focus on his own existence and live with the people around.
Striking enough, the first knowledge man gained after his less than glorious release from ignorance pertained to something rather trivial: shame for his bodily nudity. Man however had been created by God and was therefore well-shaped, if not perfect. Moreover, clothing had never been the standard, and Adam, Eve, and God were far from strangers to each other. The concept of shame nonetheless became introduced in the first minutes after the fall from grace – a primary indication of culture, which is a phenomenon of a larger group of people focused on each other’s help and approval rather than on the most Divine’s. this first encounter with shame is therefore also a first hint of ethics, a first knowledge of right and wrong within a specific cultural framework.
Not even needed in the perfect state, ethics now proved necessary in the regulation of social contact. Man’s mindset was altered from knowing the good, to be able to comprehend both – and this full comprehension of evil carried the consequential responsibility of handling it correctly; shame, interpreted as social control, being one effective way of obtaining adherence to ethical rules.
God’s forbidden fruit implied a different mindset and brought along an ethical system as well as a world that was now acquainted with evil. Evil rendered famines and floods, death and murder, pain in giving birth and pain in labouring the land. Evil rendered a need to live together to survive and thus go against God’s commandments to spread across the face of the Earth – like in the times of Babel. Evil rendered self-absorbedness and Godlessness – like in the time of Noah. Now man knew evil; and now, man wished to have remained in Eden; to have drowned in blissful ignorance.
Zo veel heb ik wel gezien, en zo veel heb ik wel gelezen, en zo veel heb ik wel geschreven. Ik merk het wel op. Weinig mannen begrijpen dat ik erover zwijg. Spreek! gebieden ze, Spreek, want je verhaal moet gehoord worden. Ik draai mijn rug dan naar hen toe, gebaar dat de flûte moet worden bijgevuld, knipoog naar de serveerster. Ze loopt licht rood aan en laat de inhoud van de fles bijna over het tafelkleed lopen. Niet dat dit nog enig verschil maakt; wat enkele uren terug vlek keloos was, is nu roodbesmet. Ik kijk haar na, kijk hoe de strakke rok haar licht dansende tred accentueert.
Ik merk het wel op, maar ik zwijg erover. Als ik over de wijde velden rijd, omringd door nevel, dan spreek ik erover, of ik brul, of ik bijt de woorden af, slik ze in, braak ze uit. Als ik door verlaten, uitgestorven, vervreemde fabriekswijken rijd, omringd door het zwarte braaksel van schoorsteenpijpen afslaand tegen beton, dan lispel ik het, als volbrachte nonchalance. Daar zeg ik het, tegen mezelf, tegen wie luistert.
Maar niet tegen hen. Geef ons wat van je levenservaring, vragen, bevelen ze. Meer en meer bloeddoorlopen raken hun ogen – wellustig gesprongen bloedvaten waarmee ze me aankijken. Mijn ervaring is groter dan zij denken, dan hun smokings kunnen beweren en geloven en doen geloven; zelfs groter dan de verwachtingen die zij steeds mij opdringen. Waarom zeggen ze dat mijn verhaal gehoord moet worden, terwijl ze zelf het verhaal niet kennen?
His back gently touching the grass, he lay
smelling of bonfires, of torches,
dressed in the bare naked sky
The morning whispering at his lips, he lay
stroked by the young spring’s piercing nails
that tore the flesh fresh from his fruit
A voice drifting over the meadows, he lay
quivering at the brilliant brightness of its sound
graciously dripping down the alabaster trees
Verscholen in en achter het prominente voormalig stadhuis van Middelburg huist de Roosevelt Academy, een dependance van de Universiteit Utrecht. Als internationale en Engelstalige opleiding is deze universiteit, die binnenkort haar zevende verjaring viert, nog weinig bekend bij de overige Middelburgse inwoners. Dagelijks zien zij studenten wel van en naar de les rijden, maar toch vraagt men zich af wat nu precies dat vreemdelingenlegioen is, wil, en uitvoert.
Om aan deze begrijpelijke vragen tegemoet te komen en het vreemdelingenlegioen in contact te brengen met de Zeeuwse inboorlingen, wordt, door de Academy, ieder jaar een Cultuurweek georganiseerd. Gedurende deze tijdsspanne van – uiteraard – een dag of zeven organiseren de studenten verscheidene activiteiten in het kader van sport, kunst, en filosofie. En de kickstart kan natuurlijk niets anders zijn dan verbroederende muziek, waarvan de opbrengst voor liefdadige doeleinden zal worden aangewend.
Bij binnenkomst staat het Middelburgse Schuttershof al redelijk vol. Voorin de zaal is de helft van de studenten, als hedendaagse weerspiegeling van de lang uitgestorven hippies, op de grond gaan zitten. De andere helft hangt achterin aan de bar en lijkt eerder bezweken onder peer pressure dan werkelijk geïnteresseerd te zijn in de muzikale gaven van de eerste act.
En dat is spijtig. Al is het repertoire – en de wijze – van The Roosettes misschien alleen favoriet van een select gezelschap, het gebruikte concept is redelijk briljant te noemen. Geïntroduceerd door de gastheer en –vrouw van de avond, de studenten Dyon Matulessy en Rachel Walker, komt deze groep studentes een beetje onwennig op het podium, verlegen bijna. Echter, zodra de door Ferra Hesking geleide groep begint te zingen, schudt het onmiddellijk als een natte hond alle schroom van zich af.
Het repertoire van The Roosettes is redelijk breed, maar concentreert zich voornamelijk rond de swing en de boogie-woogie van in die tijd grote namen als The Andrews Sisters en Eugene Ford – drie- of vierstemmig, vaak in close harmony-arrangementen gezongen popliedjes waarbij de enige percussie bestaat uit vingerknippen of handgeklap. Ook de na-oorlogse Michael Bolton wordt gebruikt, en al is het wonderlijk om zijn diepe bariton overgenomen te horen worden door zestien vrouwenstemmen, slecht is het niet. Integendeel: zijn nummers krijgen weer flair. The Roosettes reproduceren zowel antieke als recente nummers in ongemeen talentvolle composities; en al konden zowel de solo van Zara Yusifly als de meerstemmige zangstukken zuiverder en de interactie met het publiek beter, als voor deze tijd originele retro-act hebben The Roosettes de potentie ook buiten Zeeland bekendheid op te doen.
Als Walker en Matulessy de tweede act van de avond presenteren, worden hoge verwachtingen gewekt. Naar eigen zeggen opgevoed door de wolven, ver in de donkere Noord-Amerikaanse wouden,
Met haar zwartglinsterende jurk, oorbel met rode veer, en glimmend donkere pluimen aan de hals van haar gitaar is de Canadese singer-songwriter Christina Maria een exotische verschijning. En, hoewel ze slechts zesentwintig lentes telt, haar veelzijdigheid en reislust is indrukwekkend: ze heeft niet alleen een opleiding in jazzvocalen gehad, maar ook onderwijs in hindoestaanse zangtechnieken in India. Momenteel maakt ze een Europese tour van de kleinere podia.
In eerste instantie lijken de beloften van verre oerwouden en Indiase wijsheden in dunne lucht op te gaan. Ondanks de potentie is het eerste nummer, Moving You, een klassiek, voor de hand liggend singer-songwriternummer. Degelijk gitaarspel, degelijke stem – hetzelfde als honderden andere artiesten in hetzelfde genre al eerder eens gepresteerd hebben. Goed – meer niet, minder ook niet.
Het blijkt echter puur te gaan om een neutrale opwarmer. Zodra ze de stembanden, die verkouden zijn, heeft gesmeerd met een paar glaasjes sterke drank, barst zij los in een geweldige vocale zuiverheid. Bij hoge partijen doet haar stem denken aan een krachtiger versie van Regina Spektor, bij laagte en rust schuurt haar stem langs die van Marina Diamandis (Marina and the Diamonds) of raakt het Florence Welch (Florence + The Machine); en juist door deze bijzondere mixtuur behoudt het een warme eigenheid die bijna verliefd maakt. De stem is dan ook lief te noemen – lief, maar o zo venijnig wanneer deze plots omslaag.
Het gitaarspel wordt ook afwisselender. Waar Moving You werd ondersteund door een ontspannend gepluk aan de snaren, zijn haar volgende nummers soms gebaat bij akkoorden; bij bijna slaande, afgemeten, gevoelvolle agressie – en haar gepijnigde, meelevende gezichtsuitdrukking maakt zelfs van papadadadam een spannende tekst. Haar liedjes gaan over het venijn van onsuccesvolle relaties, over liefde en trouw; en melancholie. Bijna kwaadaardig zingt ze dat ze een heartbreaker is, maar in hetzelfde liedje toch ook: “I make love, yes, I’m a lovemaker / Why would I hurt you baby / How could I harm you in any single way?”. Geen wonder dat na afloop enkele mannelijke studenten beweerden warme gevoelens voor de zangeres te hebben.
En dat terwijl de omstandigheden verre van ideaal zijn. Achterin de zaal zijn ongeïnteresseerde bezoekers waarvan de muziekliefde ernstig betwijfeld kan worden steeds harder aan het converseren en lachen, en ook het geluid staat niet perfect afgesteld. Toch maakt ze een ontspannen, ontwapenende indruk – al zijn het misschien deze afleidingen die ervoor zorgen dat er nu soms een valse noot tussendoor kruipt. Om het publiek te betrekken bij haar muziek, laat ze een stukje meezingen in haar briljante cover van Bruce Cockburn’s Lovers in a Dangerous Time, waarvoor kudo’s; en onverschrokken waagt ze zich aan een walsje bij de gitaarintro van haar laatste liedje Carolina. Hierin klinkt eindelijk haar jazz-opleiding door, soul, vol en sterk.
Christina Maria is een grote belofte, die waarschijnlijk alleen met haar gitaar het beste tot haar recht komt. Als haar unieke stem zo veel mogelijk de ruimte gegeven wordt, kan zij de nieuwe Regina Spektor worden – zij het zonder piano. Mainstream populair zal ze niet worden, daar is haar muziek te specifiek voor; maar wie naar haar luistert zonder rillingen over de rug te krijgen, is gewoon gevoelloos.
The Cosmic Carnival is een bijzondere combinatie van reggae, blues en soul, een verzameling vol carnavalesque uniciteit. Niet dat het een ooropblazende kakofonie behelst. Zeker niet – de mannen, onder strakke leiding van drummer Robin Smit, maken muzikaal binnen de lijntjes kleuren tot een feest. Soms stuwen stomende orgelklanken de arrangementen machtig op, dan weer is het een samenspel van toetsenist Gerbert van Etten en leadgitarist Fred van Schalkwijk, lange, zwellende partijen op spacepiano en Grateful Dead-achtig spel van psychedelica die de muziek kleur geven. Eigenlijk weinig verbazend dat deze band in 2009 de Grote Prijs van Nederland in de wacht heeft gesleept met dergelijke retro-arrangementen.
Ook het publiek voelt dat aan. Bij het geluid wat de vijf bandleden samen produceren, haalt hun stem- en lachvolume het bij lange na niet; en, ik moet eerlijk zijn, de groovy band ontmoedigt nou ook weer niet bepaald om te bewegen. De driestemmige zang is harmonieus en, vooral door leadzanger Nick Schuit, toch ook spannend, spacend als de piano. IJl en kleurrijk stijgt de zang op naar het plafond, ontsnappend voordat het werkelijk begrepen kan worden.
De nummers van de band verschillen sterk. Nu en dan, als de gitarist de leiding krijgt, wordt het meer bluesy, met een poppier Deep Purple-geluid. Verbazingwekkend genoeg kunnen zij daarna plotseling wisselen naar een singer-songwriterversie van reggae, om dit, als ware het een guilty pleasure, geleidelijk uit te bouwen naar een crescendo dat bijna de soul ademt. Steeds weer verbaast het hoe goed gitaar en drum op elkaar zijn afgestemd; maar ook de solo van gitaar en hammondorgel zijn indrukwekkend. Minpunt is de geringe activiteit van de band op het podium. Het lijkt warempel of zelfs de vorige act meet bewoog dan deze mannen. Maar, toegegeven, het podium was misschien ook niet voorbereid op zo’n drukke bezetting van manschappen en instrumentatie.
Na een geweldige Christina Maria voor de liefhebbers, heeft The Cosmic Carnival het publiek weer in opperste staat van paraatheid gebracht met een spicy mix van alle dansbare stijlen die het zonder draaitafels kan produceren. Het wachten is nu op hun eerste volledige album, die over een paar maanden uitkomt. En na zo’n show moet dat ook wel een kosmische plaat zijn.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik, ziek als ik was, niet meer gewacht heb tot het einde van de gig, zodat ik over de optredens van het Zeeuwse Smout en de Haagse indierock & roll van So What! niets mag zeggen. Maar, hoe deze acts ook gepresteerd hebben, de eerste drie waren ruimschoots voldoende van kwaliteit om de avond tot een succes te maken.
Het had één van de grootste hiphopfeesten van het jaar moeten worden: de tour van het nieuwe Rotterdamse hiphoplabel ROTTZ, opgestart door de voormalige TopNotch-hiphoppers van DuvelDuvel, met praktisch alle artiesten die het, sinds het afgelopen jaar, aangetrokken heeft. Het werd één van De Spots grootste fiasco’s.
Als iets over half tien de eerste bezoekers langzaam de zaal binnendruppelen, is de show, die officieel om negen uur op de rol stond, nog amper begonnen. Backstage staat het blauw van de zoetige rook van softdrugs. On stage wordt een DJ-set in elkaar geknutseld waarvan de posters die het label moeten promoten, ondanks een fikse lading duct tape, treurig scheef hangen; en dat de zaal, met vijf betalende bezoekers, geleidelijk voller wordt, is bijna een optische illusie: de meeste binnenkomenden zijn artiesten of crewleden die de complete ROTTZ-stal begeleiden moeten. Moeten, want afgezien van een uitstekend draaiende DJ Turne, huismeester van de draaitafels, staat het gros of joints te rollen, of joints te roken.
Om kwart over tien begon dan het daadwerkelijke feest. Tussen de andere crewleden vandaan stappend, kondigt 538 Juize-DJ Casper Knipscheer met een geweldige uithaal in zijn stem het voorprogramma aan. Stoer duwt daarop Opium de gordijnen uit elkaar, en terwijl de leden van andere acts als achtergrond figureren, heet hij Middelburg welkom. “En maak een fucking O in de lucht!” – als teken van zijn ondersteuningsact O’s Blok. Zijn lyriek is snel en geïnspireerd door het overleven in de stad. “Het leven is een chaos, net als het verkeer,” rapt hij vol soul, zoals hij in zijn track Randstad Rapper een chille beat gebruikt om zijn identiteit op te spuien. Het meenemen van het publiek naar wat hij “mijn zone” noemt, lukt hem echter niet; maar het enthousiasmeren van vijftien man is ook wat moeilijk. Desondanks is hij energiek, begaafd met een strakke flow. Daarom is zijn keuze van de laatste track ook wat ongelukkig. Het nummer Werk, begeleid door DeWhizkaz, Alpha B en Mc JaJa, is niet slecht, maar of het nu de weed was of een algeheel gebrek aan energie, de vier mannen dwalen over het podium als een oude screensaver.
Bij de onduidelijke aankondiging van de volgende act laat tourmanager Casper symbolisch zijn microfoon vallen. “Vuist omhoog voor jezelf, voor de weinige mensen die zijn gekomen!” DuvelDuvel verzorgt daarop een muzikaal intermezzo met fijne zangvocalen, waarop Midkade het weer overneemt. Nog immer hangen de meeste andere artiesten op het podium, tegen de DJ-set, een joint achter het oor. Misschien dat het daarom zo ironisch is dat de mannen beginnen met het nummer Pr!kken – warempel tegen drugsgebruik. Het refrein, ondersteund door een harde, slepende beat, blijft zeker hangen. Jammer genoeg worden deze mannen snel vervangen door Midwestpiraten, die, hoe gangsta ze ook mogen zijn, rustig op het podium staan met een flesje Spa blauw. Ware poldergangstamentaliteit.
Midwestpiraten is vetter, dansbaarder, aggressiever ook dan de voorgaande acts. Het is ‘straat’, zoals de mannen zichzelf omschrijven. Herhaaldelijk rappen ze: “Je kan niet fokken met me”. MWP zoekt wel vol overtuiging de interactie met het kleine publiek: de jongens vooraan in het publiek krijgen een boks, Middelburg moet zich “laten horen” en vooral onthouden dat “ook kleine groepjes grote gebieden bestrijken”. Opgezweept door hun eigen enthousiasme laten ze zich dan verleiden tot een triest moment: geestdriftig gooit één van de rappers een ROTTZ-shirt in het publiek. Blijkbaar verkeert hij in de overtuiging dat men zich erop zal storten. Het shirt echter blijft onaangeroerd op de grond liggen, verborgen door het spervuur van een woedende lightshow. Hoe langer de mannen bezig zijn, hoe meer echter het respect voor DJ Turne stijgt. Met zijn scratches maakt hij de tracks vaak bijna eigenhandig vet.
MWP maakt weer plaats voor Midkade – nog immer met dezelfde DJ – die hun bekende single Voor De Buurt spelen. Handig maken de mannen elkaars zinnen af, duidelijk op elkaar ingespeeld. Misschien is de stem iets te hard, te doordringend. De flow lijkt iets voor de beat uit te gaan, zodat het net onregelmatig loopt. In Neanderthalposes hoppen de mannen over het podium, terwijl hun stadse overlevingspolitiek duidelijk doorklinkt: “Als je voor jezelf bent – daar komt het uiteindelijk op aan.” Mooi is de transitie van Midkade naar DuvelDuvel: als DD het podium bestijgt, beginnen de hiphoppers van Midkade met het nummer DD-nummer Wie Is Ut.
Billy the Kid is boze rap met een slome, donkere beat en bas. Zijn stem overstijgt het reguliere schelheidsniveau voor woede. “Ben ik aso?” rapt hij. “Laat ze lullen.” Opvallend is dat de groep bestaat uit twee man maar de back-up uitsluitend afwachtend naar Billy kijkt voor inspiratie. En inspiratie heeft Billy. “Ik neem jullie mee naar die diepere shit, naar die avonden dat je op bed ligt en denkt: Wat is het doel van het leven?” In De Basis rapt hij over de waarheid en bekritiseert hij scherp de consumptiemaatschappij, die hij betitelt als “de onderdrukkers”. Zijn scheurende flow, diepe bas, en schelle snare doen hem in het laatste nummer bijna rood aanlopen van woede.
Ondertussen hebben de andere artiesten zich verplaatst naar de balustrade naast de zaal, vanwaar zij hun helden luidkeels aanmoedigen, hetzij met een joint in de mond, hetzij met een drankfles in de hand. YungC neemt het van een veelbelovende Billy over. De overgang van Billy’s agressie naar YungC’s lijmerige rap is bijna te groot, maar de fijne scratchintermezzo’s van Turne houden het draaglijk. Waar de belangen van deze rapper liggen, wordt duidelijk met zijn derde track Get Stoned. Enthousiast komt een andere artiest met een joint in z’n mondhoek aangestuiterd in de zaal – maar hij wordt meteen door twee vrijwilligers van De Spot verwijderd. Het nummer zelf heeft wel een plezierige reggaetune. Chill kabbelt de rap verder, ruimte creërend voor DuvelDuvel om een track van hun album Aap-o-theek te spelen voor VSOP opkomt.
VSOP is een vette wall of sound in combinatie met stand-up comedy en bestaat on stage uit de drie mannen Tim Beumers, ODM en CC. De lauwe humor spat al van de groep af alvorens ze werkelijk op het podium staan. “Wassup Tilburg?” lacht Tim, terwijl hij zijn hoofd afveegt met een speciaal daartoe om zijn schouders gedrapeerde handdoek. De zaal kijkt onwennig, verbaasd. “Nee,” grijnst Tim, “ik hoorde net dat iemand dat eerder in volle ernst had gezegd”.
Met de handgebaren van rapper CC lijkt het alsof hij scratcht, en eigenlijk klinkt zijn stem ook zo. Waarschijnlijk is daarom, na deze eerste track, Beumers duidelijk ontevreden met het geluid. “Anders gaan jullie even twee minuten met jezelf spelen, dan fixen jullie daarachter het geluid.” En terwijl men rondom steeds exotischer zaken kan ruiken, bewijst VSOP een uitstekende hiphopact te zijn met humor, plezier, duidelijk een goede samenwerking, en het lef om op het podium sterke drank te tanken. Ondanks de vlijmscherpe lyrics – “Ik zit vast in de sleur van het high-zijn” – juicht het publiek niet na een track, en dat zit de mannen duidelijk dwars.
Nog even spelen ze op humoristische wijze met andere dingen – met de delay, bijvoorbeeld, die aanstaat wanneer dat niet moet en vice versa. CC gaat ontspannen op de versterkers zitten terwijl de mannen, als inleiding voor de lyrics “Waar ga je naartoe als de pleuris uitbreekt?”, met ziektes grappen, wat bijna acceptabel wordt gemaakt door de harde beat, het goede rapwerk, en de groeiende interactie met het publiek als VSOP van het podium afkomt en temidden van de geringe aanwezigen zijn act voortzet. En met effect. De zaal begint nu ook mee te deinen al naar gelang de snelheid van de muziek en even wordt de sfeer aanmerkelijk beter. Daarom is het ook zo jammer dat de mannen praktisch tussen iedere track door hun ongenoegen over het schamele aantal toeschouwers duidelijk maakt – soms op geforceerd amusante wijze, wat een pijnlijke atmosfeer schept. Gelukkig wordt dit gecompenseerd door een remix van het nieuwe album XO-status – verrassend genoeg een kneiterharde drum ’n bassmix die, als machtig slotakkoord, de zaal effectief aan het dansen krijgt, en met een fijn politiek incorrecte verwijzing naar Geert Wilders verweven in de tekst. VSOP is een komische act met goede hiphop, die echter door de houding van de mannen niet echt uit de verf komt.
Even leek het jammer dat de set van VSOP zou worden overtroffen door de hoofdact van de avond, DuvelDuvel, maar vrijwel meteen blijkt dat ook dit het woord ‘jammer’ compleet over zich heen geschreven heeft. Duvel begint niet zelfverzekerd aan een eigen set, maar vraagt aan de zaal wat gespeeld moest worden – en maakt vervolgens duidelijk dat ze amper tracks bij zich hebben. Plots, dat moet hen wel nagegeven worden, beginnen ze Buiten Westen – de bekende collaboratie met Kubus – te spelen: een steengoede track met aanstekelijke productie die, ondanks dat Kubus niet aanwezig was, praktisch klinkt zoals op de plaat, met net een beetje extra explosiviteit. De tweede track, Wie Is Ut, met de legendarische clip featuring ontsnapte Blijdorpse apen, is ook plezant; vaak zijn het de grote hits die het publiek trekken en vermaken, en deze rap is strak als een nylonkous. Een mooie opmaat voor een memorabel – nee. Behalve de stoïcijns doordraaiende DJ, ligt de muziek stil. Bezoekers, ontwakend uit hun hiphop- en weedsmokeroes, kijken verdwaasd om zich heen. Bijna ongemerkt zeggen Duvel en Supahdupah gedag tegen de zaal en wandelen zij de drie stappen naar de andere crewleden, die nog gezellig op het podium hangen. Na twee tracks was de set afgelopen. De bezoekers, zich afvragend of er misschien nog een toegift komt, wachten even. Dan verspreiden ze zich langzaam en teleurgesteld, blij dat ze eindelijk mogen gaan.
